RSS  

 ای وطن ای مادر تاریخ ساز
ای مرا بر خاک تو روی نیاز

ای کویر تو بهشت جان من
عشق جاویدان من ایران من

ای ز تو هستی گرفته ریشه ام
نیست جز اندیشه ات اندیشه ام

آرشی داری به تیر انداختن
دست بهرامی به شیر انداختن

کاوه آهنگری ضحاک کش
پتک دشمن افکنی ناپاک کش

رخشی و رستم بر او پا در رکاب
تا نبیند دشمنت هرگز به خواب

مرزداران دلیرت جان به کف
سرفرازن سپاهت صف به صف

وطن یعنی چه آباد و چه ویران
وطن یعنی همین جا یعنی 

 
                                           ایران

برخي نرمش‌ها درباره جزاير سه‌گانه منجر به گستاخي برخي منابع سعودي شده و روزنامه «الجزيره» عربستان در تحليل تازه‌اي مدعي شد اهواز توسط انگليسي‌ها به ايران فروخته شده است!

به گزارش سرويس بين‌الملل «بازتاب»، اين روزنامه چاپ رياض، روز دوشنبه در يادداشتي با ژست ضداستعماري و ضدانگليسي، با اشاره به اين ادعا نوشت: آيا نيروهاي استعمارگر حق دارند دولت ديگري را اشغال كرده و جزئي از زمين‌هاي دولت تحت استعمار خود را به دولت ديگري بفروشند؟

نويسنده مي‌افزايد: قانون به هيچ نيرويي اجازه نمي‌دهد كه زميني را اشغال كرده يا به استعمار خويش درآورد و يا دولت ديگري وضع آن زمين را تغيير دهد. طبق قانون، تمام اقدامات استعمارگران و حاميان آنها كه باعث مي‌شود نيروهايي امور منطقه‌اي را اداره ‌كنند يا دولت‌ها را تغيير دهند، موقتي است و پس از استعمار، اقدامات باطل استعمارگران پايدار نمي‌ماند. همان گونه كه بسياري از نيروهاي سلطه‌جو بر زمين‌هايي تنها با اشغال و نيروي نظامي يا تباني و خريد سيطره پيدا كردند و آنها را جدا كردند.

وي براي نمونه به سه جزيره ايران اشاره مي‌کند و مي‌گويد: جزاير سه گانه امارات عربي: تنب بزرگ و تنب كوچك و ابوموسي كه به گفته محمدعلي حسيني، سخنگوي وزارت خارجه ايران، در سال 1970، هنگامي كه انگليس ساحل خليج عربي! را همانند پادشاهي عمان و دولت امارات عربي و قطر و بحرين به استعمار گرفته بود، شاه ايران، رضا پهلوي، آنها را از انگليس خريد!
نويسنده آنچنان ناشيانه جملاتي را به سخنگوي وزارت خارجه ايران نسبت مي‌دهد كه حتي نام شاه سابق ايران در سال ۱۹۷۰ را غلط عنوان مي‌كند.

وي سپس مي‌افزايد: البته اين ادعا كه انگليس اين سه جزيره را به شاه ايران فروخته، پذيرفته نيست. چون انگليس حق ندارد جزئي از وطن و اراضي را كه حق تصرف در آن را ندارد، بفروشد و بنابراين ورثه شاه ايران و حكام ايراني نمي‌خواهند موضوع بازگشت جزاير سه‌گانه امارات را به محاكم جهاني ارجاع دهند، حال آن‌كه دولت امارات عربي چنين خواسته‌اي دارد و حكم قانون هم در اين زمينه روشن است.

اين نويسنده در ادامه مي‌گويد: سرپيچي حكومت ايران و عدم موافقت آن براي تحكيم دولت‌ها، به خاطر ترس از سر باز كردن قضيه سيطره دولت ايران در عهد شاهنشاهي بر مناطق عربي ديگر مانند امارت «احواز»! است كه آن را هم انگليسي‌ها به شاه ايران فروختند و امير آنها «شيخ خزعل» پس از يك مهماني‌ كه در كشتي جنگي انگليسي برگزار شد، آن را تسليم كرد و تاريخ اين ماجرا دور نيست، همان زماني كه قبايل عربي مثل بني كعب پس از نيرنگ انگليسي‌ها به اميرشان، خود را به ايران ضميمه كردند.

نويسنده خيال‌پرداز در پايان نتيجه‌ مي‌گيرد كه: پس آيا ايرانيان از اين‌كه قضيه جزاير سه گانه امارات در محاكم جهاني گشوده شود و نتيجه آن همانند قضيه عروبت بحرين به سود دولت امارات عربي رقم خورد، مي‌ترسند؟ يا مي‌ترسند قضيه سلطه بر شهر عربي «احواز»! باز شود و براي همين، ايران سرپيچي مي‌كند و به هر كسي كه براي اعاده حق خود همانند مطالبات دائمي كشورهاي عضو شوراي همكاري خليج عربي! تلاش كند، تهاجم مي‌كند؟

در حال حاضر انگيزه هاي سياسي سعودي ها، آنچنان آنان را از واقعيات دور كرده است كه حتي فرصت آن كه سري به تواريخ عمومي خودشان هم بزنند، ندارند. همه مي دانند كه وقتي حضرت محمد (ص) مبعوث شدند، نه تنها سواحل جنوبي خليج فارس زير سلطه ساساني ها بود، بلكه يمن هم زير سلطه ايرانيان بود. آن زمان عربها هيچ دولتي نداشتند. بعدها هم هميشه سواحل جنوبي خليج فارس و از جمله جزائر سه‌گانه زير نظر دولتي بود كه در ايران حكومت مي كرد.

مثلا زمان آل بويه تمام منطقه سواحل از بصره تا بحرين و عمان زير نظر دولت آل بويه بود. در دوره‌هاي بعد هم سلجوقي ها و دولتهاي محلي ايراني در شيراز و بهبهان بر آن ناحيه حكومت مي كردند. دولت مشعشعي هم كه دولتي ايراني و مستقر در شوشتر و دزفول بود، بر اين مناطق تا بصره تسلط داشت. زمان شاه اسماعيل دولت مشعشعي به دولت صفوي پيوست. جالب است بدانيم كه قرنها عربها حتي يك دولت محلي هم نداشتند و زير سلطه ايراني ها يا عثماني ها بودند.

زماني كه عثماني ها به عراق آمدند، هيچ مرز مشخصي نبود. آنان با زور تلاش كردند اين منطقه را از تسلط ايران خارج كنند. قبل از عثماني ها قراقويونلوها و آق قويونلوها كه در تبريز دولت داشتند، حتي بغداد را هم زير نظر خود داشتند. در دوره ايلخانان هم بغداد پايتخت زمستاني آنها بود. زماني هم كه دولت عثماني مستقر شد، مرز ايران و عثماني كاملا معين بوده و هيچ گاه در هيچ زماني خوزستان از ايران جدا نبوده است.

از ابتداي صفويه به اين سوي تقريبا مرزها مشخص شد. شيخ خزعل هم يك ايراني بود و خودش در خرمشهر بود. او رهبر يك قبيله محلي بود و زماني كه انگليسي ها آمدند و مثل حالا كه دولت‌هاي عربي را بازي مي دهند، روساي عشاير را هم بازي مي دانند هر يك از روساي قبايل ايراني در خوزستان تلاش مي كرد با آنها كنار بيايد. زماني انگليسي ها به اين نتيجه رسيدند كه رضاشاه را سر كار بياورند و بساط عشايري را برچينند. همين امر سبب شد تا آنها نه تنها خزعل را بلكه روساي بختياري و ديگران هم از ميدان بيرون كنند و همه چيز را به دست دولت مركزي دادند.

معناي اين كار اين نبود كه مثلا اهواز به رضا شاه فروخته شده است. نويسنده نادان آن مقاله اصلا تاريخ نمي داند. حالا كه اينها در پرتو دولت امريكا و انگليس به نان و نوايي رسيده‌اند فكر مي كنند مي‌توان هر لاطائلي را به زبان جاري كرد. داستان اين حرفها مثل همان دروغ بزرگ خليج عربي است كه تا سه دهه قبل هرچه خودشان نقشه چاپ مي كردند خليج فارسي مي نوشتند، اما يك مرتبه شروع به تحريف كردند.

آنها تنها بايد بدانند كه اگر همين آمريكا و بوش پدر به كمكشان نيامده بودند، صدام همه را بلعيده بود و فرصت اين اظهار نظرها را پيدا نمي‌كردند.

البته به نظر مي‌رسد وهابيون نژادپرست دلشان براي اعراب هم نمي‌سوزد.والا چرا بايد روحاني محبوب عرب اهوازي را مقابل خانه‌اش به قتل مي‌رساندند؟

همسازي فضا و سازه در معماري دوره هخامنشي

زبان قديم‌تر مردم آذربايجان، شعبه‌اي از زبان‌هاي ايراني بوده است كه به مناسبت انتساب به آذربايجان، آذري خوانده مي‌شود و بعضي از واژه‌ها و جمله‌هاي آن در كتاب‌هاي جغرافيا باقي‌مانده و برخي نيز در بعضي ده‌ها‌ و نقطه‌هاي دوردست هنوز وجود دارد. تغيير زبان گفتاري از آذري ايراني به آذري تركي از زمان تسلط سلجوقيان آغاز شد و در دوره‌ي تسلط تركمن‌ها و آغاز عصر صفوي بيش‌تر شهرها و ده‌ها را شامل شد.

جهت مطاله ادامه مطلب به تارنمای pelerod.blogfa.com   مراجعه شود.

به کوروش چه خواهيم گفت؟

اگر سر بر آرد ز خاک

اگر باز پرسد ز ما

چه شد دين زرتشت پاک

چه شد ملک ايران زمين

کجايند مردان اين سرزمين

به کوروش چه خواهيم گفت؟

اگر ديد و پرسيد از حال ما

چه کرديد بُرنده شمشير خوش دستتان

کجايند ميران سر مستتان

چه آمد سر خوي ايران پرستي

چه کرديد با کيش يزدان پرستي

چرا پشت شيران شکسته

در ايران زمين شاه ظالم نشسته

چرا خامش و غم پرستيد

کمر را به همت نبستيد

چرا اينچنين زار و گريان شديد

سر سفره خويش مهمان شديد

چه شد عِرق ميهن پرستيتان

چه شد غيرت و شور و مستيتان

سواران بي باک ما را چه شد

ستوران چالاک ما را چه شد

چرا مُلک تاراج مي شود

جوانمرد محتاج مي شود

چرا جشنهامان شد عزا

در آتشکده نيست بانگ دعا

چرا حال ايران زمين نا خوش است

چرا دشمنش اينچنين سر کش است

چرا بوي آزادگي نيست، واي

بگو دشمن ميهنم کيست، هاي

بگو کيست اين ناپاک مرد

که بر تخت من اينچنين تکيه کرد

که تا غيرتم باز جوش آورد

ز گورم صداي خروش آورد

به کوروش چه خواهيم گفت؟

اگر سر بر آرد ز خاک

 www.cyrus_darius.persianblog.com   

پیمان اسدزاده
 

منطقه‎ي قفقاز ـ به ويژه اران و شروان ـ در درازاي تاريخ پر فراز و نشيب ايران زمين، از كانون‎هاي جوشنده‎ي زبان و ادب پارسي و فرهنگ ايراني بوده است. سخنوراني چون مهستي گنجه‎اي و نظامي گنجه‎اي و خاقاني شرواني از اين ديار برخاسته‎اند و اشعار خود را به زبان شيرين فارسي سروده‎اند. كتاب «نزهت المجالس» كه در نيمه نخست سده‎ي هفتم هجري نوشته شده، آيينه‎اي تمام نما از وضعيت فرهنگي شروان است. بررسي اين كتاب، نشان مي‎دهد كه زبان و ادبيات فارسي در اران و شروان ـ جمهوري آذربايجان كنوني ـ تا چه حد رواج داشته و شعراي اين ديار اگر شعري مي‎گفتند، جز به فارسي نبوده و تا آن جا كه پژوهشگران، تاريخ اين منطقه را مورد تحقيق قرار داده‎اند، در سده‎ي هفتم زبان اكثريت مردم، فارسي اراني بوده است. ضمن اين كه اقوام و تيره‎هاي گوناگوني از دير باز در ناحيه‎ي قفقاز وجود داشته‎اندكه از جمله مي‎توان به كرد‎ها و ارمني‎ها اشاره كرد.
از زبان شاعر پارسي‎گوي اراني، نظامي گنجه‎اي، اين نوا را هنوز مي‎شنويم,
همه عالم تن است و ايران دل
نيست گوينده زين قياس خجل
چون كه ايران دل زمين باشد
دل زتن به بود، يقين باشد
و باز هم نظامي از زبان دارا چنين سخن مي‎گويد :
نژاده منم، ديگران زيردست
نژاده كيان را كه آرد شكست؟!
اما اين خطه‎ي ايراني در پي جنگ‎هاي روسيه عليه ايران در سال‎هاي نخست سده‎ي نوزدهم ميلاد، از ايران مادر جدا شد و ضميمه‎ي خاك روسيه گشت. از همان لحظه‎ي جدايي هفده شهر قفقاز، تلاش گسترده‎اي در جهت قلع و قمع زبان فارسي و فرهنگ ايراني در اين منطقه صورت گرفت كه تا به امروز ادامه دارد.
نشريه‎ي مستقل « ايران شمالي» توسط جوانان فرهيخته ـ در آن سو و اين سوي ارس ـ منتشر مي‎شود. ايران شمالي ( جمهوري آذربايجان) پيوند ناگستني با ايران مادر دارد. اين نشريه‎ در جهت احيا پيوند‎هاي كهن فرهنگي و ادبي ايران شمالي با ايران مي‎كوشد. «مناطق جدا شده از ايران در پي قرارداد‎هاي ننگين گلستان و تركمن‏چاي بايد بار ديگر به آغوش مام ميهن بازگردند». اين سخني است كه نشريه‎ي «ايران شمالي» در هفت شماره‎ي اخير خود آن تاكيد ورزيده است.
هفتمين شماره مجله ايران شمالي در حالي انتشار يافت كه در آبان ماه 1385، شاهد اعتراضات گسترده‎ي مردم تبريز به سبب اهانت نشريه صنعت (چاپ باكو) نسبت به پيامبر اسلام (ص) بوديم.
اگر چه اعتراض و عصيان بزرگ مردم تبريز بر اثر اقدام نشريه‎ي باكويي «صنعت» آغاز شد اما پاياني جز بروز اراده‎ي جمعي، مبني بر « الحاق ايران شمالي به ايران » نداشت.
در تظاهرات گسترده‎ي مردم تبريز و در تجمع دانشجويان دانشگاه‎هاي تبريز در برابر كنسوگري رژيم باكو، مردم آشكارا خواستار القاي عهد‎نامه‎هاي سياه گلستان و تركمان‎چاي و آزادي و الحاق ايران شمالي، به مام ميهن شدند.
بر روي جلد شماره 7 اين نشريه، تصويري از «عباس ميرزا» سردار رشيد ايران زمين در جنگ‎هاي ايران و روسيه، ديده مي‎شود. مصاحبه با زرتشت عليزاده، دو شرح جنايات روس‏ها در مناطق اشغالي ايران، شاعران پارسي گوي اردوبار، حركت آزادي بخش ايران شمالي در گذر تاريخ، از گنجه تا خرمشهر، مطبوعات باكو، از جمله مطالب و مقالات اين شماره به شمار مي‏روند.


منبع اذرپادگان

ناصر پورپيرار ( ناصر بنا كننده / نويسنده مورد علاقه حزب بعث عراق )  

ناصر بنا كننده يا ناصرپورپيرار به روايت نورالدين كيانوري( دبير كل حزب توده  / حزب كمونيست ) :

فردي كه امروز به علت انكار بديهيات تاريخ ايران و اسلام، وخدمت به دشمنان ايران، به «ناصر پور پيرار» معروف شده، كسي نيست جز «ناصر بناكننده» و از همكاران حزب توده ايران (حزب كمونيست).

كتاب ضد ايراني ناصر بناكننده يا ناصر پورپيرار (12 قرن سكوت)، پيش از حملة آمريكا به عراق، توسط حزب بعث خريداري و به زبان عربي ترجمه، و در تيراژ وسيعي منتشر شد. اين كتاب كه سراپا دروغ بافي عليه تاريخ ايران است، از سوي جريانهاي پان تركيستي خارج از كشور نيز با استقبال روبرو شد و در باكو توسط حزب پان تركيستي مساوات به زبان آذري ترجمه گرديد.

امروز ناصر پور پيرار در نزد عناصر تجزيه طلب و ضد ايراني و خدمتكاران بيگانگان از احترام ويژه‏اي برخوردار است. در كتاب « خاطرات نورالدين كيانوري» (انتشارات روزنامة اطلاعات، تهران، 1382) در صفحات 516 و 517، كيانوري (دبير كل وقت حزب توده)، ناصر بناكننده (پورپيرار) را اينگونه معرفي مي‏كند:

ناصر بنا كننده، كه «پورپيرار» امضا مي‏كرد، پس از اخراجش از حزب در سال 1358 به علت خوردن پول حزب و كلاهبرداري از شركايش در انتشارات «نيل» و بالاكشيدن حق التأليف آقاي محمود اعتمادزاده (به آذين)، با نام مستعار «ناريا» به انتشار جزوه‏هايي عليه حزب و بدگويي به شخص من، كه دستور اخراج او را داده بودم، پرداخت.

آشنايي من با بناكننده در آلمان صورت گرفت. او، حدود يك سال پيش از پيروزي انقلاب، به برلين غربي آمد و به ياد ندارم به وسيله چه فردي [؟!] تقاضاي ديدار با ما را كرد. او در اين ديدار ادعا كرد كه با هوشنگ تيزابي همكاري داشته و وسايل چاپي را كه هوشنگ با آن اولين جزوه‏هاي به سوي حزب را منتشر كرده در اختيار هوشنگ گذاشته است. خود او حروفچين چاپخانه بود و بعداً با شراكت دو نفر ديگر يك بنگاه انتشاراتي تأسيس كرده و با كلاهبرداري از همه ثروت قابل ملاحظه‏اي اندوخته بود. او در اين ديدار ادعا كرد كه نقشه‏اي براي ترور شاه دارد. او اين نقشه را چنين شرح داد كه خيال دارد زميني در جاده نياوران ـ كه شاه معمولاً از آنجا با اتومبيل به كاخ ييلاقي‏اش مي‏رود ـ خريداري كند و از آن زمين نقبي تا وسط خيابان حفر كند و در آنجا بمب نيرومندي كار بگذارد و هنگام عبور اتومبيل شاه از آن نقطه بمب را منفجر كند. او نظر مرا درباره اين طرح خواست. اولين نتيجه‏گيري من درباره او اين بود كه يا ديوانه است و يا پرووكاتور. غير عملي بودن اين طرح را توضيح دادم و گفتم كه به جاي اين نقشه‏هاي غير عملي بهتر است كه با امكاناتش به تكثير نشريات حزب در ايران بپردازد. به اين ترتيب، اولين ديدار و آشنايي ما به پايان رسيد.

پس از بازگشت به ايران و آغاز فعاليت حزب، [ پس از پيروزي انقلاب اسلامي ] بناكننده به دفتر حزب آمد و حاضر شد چاپ روزنامه مردم را در برابر پرداخت هزينه آن عهده‏دار شود. اين كار به او محول شد. پس از چندي شعبه انتشارات حزب، كه مسئول آن محمد پورهرمزان بود، به من گزارش داد كه با تحقيق روشن شده كه صورت هزينه چاپ روزنامه و كتب، كه بناكننده ارائه مي‏دهد، بسيار بيش از نرخ عادي است. به همين علت پورهرمزان خواست كه از دادن انتشارات حزب به او خودداري كنم. من موافقت كردم. اين تصميم، بناكننده را سخت عصباني كرد و من اطلاع يافتم كه او به اتاق پورهرمزان ـ در دفتر حزب ـ رفته و به شكل توهين آميزي با او صحبت مي‏كند. من از اتاق خود در طبقه بالا به اتاق پورهرمزان در طبقه پائين رفتم و شاهد برخورد اوباشانه او شدم. بلافاصله مأمورين انتظامات حزب را خواستم و گفتم كه او را از دفتر حزب بيرون كنند و ديگر راه ندهند. عليرغم اين مسئله و عليرغم انتشار جزوات توسط او عليه حزب، آقاي طبري به روابط «دوستانه» و «رفيقانه» خود با اين فرد فاسد ادامه داد و با او مكاتباتي داشت كه بعداً توسط بناكننده مورد سوء استفاده قرار گرفت. ناصر بناكننده پس از مدتي به علت ارتباط با مأمورين سياسي بلغارستان توسط جمهوري اسلامي دستگير و به زندان اوين فرستاده شد . او در دادگاه انقلاب ادعا كرده بود كه هميشه مخالف حزب بوده است! نمي‏دانم به چه مدت محكوم و كي آزاد شد.

 منبع             azarabadgan.blogfa.com

                                        به نام خداوند جان و خرد
                               
                                 به کوروش به آرش به جمشيد قسم 
                            
                                  به نقش و نگار تخت جمشيد قسم
                             
                                 که ايران همی قلب و خون من است
                               
                                     گرفته ز جان از وجود من است

           سیاوش منم نه از پریزادگان                        از ایرانم از شهر آزادگان

         که ایران بهشت است یا بوستان               همی بوی مشک آید از بوستان

          سپندارمذ پاسبان تو ( ایران ) باد              ز خرداد روشن روان تو باد

       ندانی که ایران نشست من است              جهان سر به زیر دست من است

        
         هنر نزد ایرانیان است و بس                    ندادند شیر ژیان را به کس

         همه یکدلانند و یزدان شناس                به نیکی ندارند از بد هراس

         دریغ است که ایران ویران شود                کنام شیران و پلنگان شود

          همه جای جنگی سواران بدی               نشستن گه شهریاران بدی

         چو ایران نباشد تن من مباد                 بر این بوم و بر زنده یک تن مباد

          همه روی یکسر به جنگ آوریم               جهان بر بد اندیش تنگ آوریم

         ز بهر بر و بوم و پیوند خویش                زن و کودک وخرد و فرزند خویش

         همه سر به تن کشتن دهیم             از آن به که کشور به دشمن دهیم

 آب    بر  گور      نیاکانم      مبند               کاخ   جاوید    مرا   ویران    مکن

 آبروی    آب   را    این سان   مریز            مهر  و  ناهید   مرا  ویران   مکن

 سروها  را  ریشه کن کردی  دریغ           سایه ی   بید  مرا  ویران   مکن

 بر    درفشی   که   ز پای  انداختی         شیر و  خورشید مرا  ویران  مکن

 نقشه می بوسم بجای خاک خویش        بوسه ی  عید مرا    ویران  مکن

 برای پی بردن به احمق بودن پور پیرا روی ادامه مطلب زیرکلیک کنید.


هر چند که بیسواد و احمق بودن او بر کسی پوشیده نیست و خود او ودار دسته اش از  اینکه

مورد توجه قرار می گیرند لذت برده و دچار حس خود بزرگ بینی می شوند.

این مطالب جهت اشکار شدن حقایق می باشد. زیرا ان  بیسواد ( به گفته خو دش) در حدی

نمی باشد که به نقد گفته هایش بپر دازیم.

منبع مطالب             www.azargoshnasp.net

اهمیت پرچم ایران باستان در جنگ ها

به گزارش حیات ،1584 سال پیش در تاریخ 12 می سال 420 میلادی تئودوسیوس دوم امپراتور روم در آخرین دیدار خود با افسران واحدهای ارتش این کشور که عازم جنگ با ایران بودند به آنان توصیه کرد که پس از رو به رو شدن دو ارتش و آغاز زد و خورد، بهترین هنگ رومی را مأمور تصرف پرچم ایران کنند و تأکید کرد که با تصرف پرچم، سربازان ایران روحیه خود را از دست خواهند داد که عاملی مهم به سود ما است.

مورخ ارتش روم که در این جلسه حضور داشت و نیز ناظر صحنه های جنگ ایران و روم بود که دو سال طول کشید، نوشته است که در جریان جنگ، نیروهای رومی بارها کوشیدند تا پرچم ایران را به دست آورند، ولی موفق نشدند. پرچم ملی ایران باستان تنها یک بار تصرف شد و آن در جریان جنگ قادسیه در سال 637 میلادی بود.

او نوشته است، پرچم ایران( درفش کاویان ) هفت متر در پنج متر ( اندازه ها به متر تبدیل شدند)است علامت برجسته پرچم با نخ های سیم و زر و گوهرهای گرانبها (یاقوت و...) دوخته شده و اشعه آفتاب را تا مسافتی دور منعکس می کند. این پرچم در جریان جنگ روی یک تپه یا زمین مرتفع قرار داده می شود و سه ردیف سرباز نیزه دار بلند قامت دایره وار از آن محافظت می کنند.

منبع سایت حیات

قسمت اول
ابواسحق ابراهيم اصطخري جغرافي دان نامدار سال 300 هجري در کتاب مشهور مسالک ممالک پيرامون آذربايجان ميگويد

بزرگترين شهر در آذربايگان اردويل ( اردبيل ) است و مقدار دو بهر فرسنگي داراز و پهنا دارد . ديوارهاي بلند دارد با چهار دروازه و جايي است پر نعمت . روستا دارد و در دو فرسنگي آن کوهي عظيم است به نام سبلان . تابستان و زمستان برف از آن خالي نمي باشد . مرغه ( مراغه ) چند اردويل بود . در قديم آنرا ساختماهاي عظيم بوده . اين شهر را ابن ابي الساج فرمانده عرب ويران کرد . ارميه ( اروميه ) شهري است پر نعمت و ارزان قيمت . بر کناره دريا نزهت گاه بسيار دارد . بردع از ديگر شهرهاي آذربايگان است که فندق اش به از فندق سمرقند است . ارميه ( اروميه ) بيشتر به دين ترسايي هستند . رودهاي کر و ارس و اسفيد رودکي ميان اردبيل و زنگان ( زنجان ) قرار دارد . به آذربايگان دريايي است که آنرا ارميه خوانند . آبي شور دارد و در او هيچ جانداري نباشد . گويند سگ آبي در آن باشد . گرد تا گرد آن دريا همه عمارت است از اين دريا تا مراغه سه فرسنگ راه مي باشد . درازاي اين دريا پنج روز راه است حدود آذربايگان از تارم است تا زنگان - تا دينور - تا حلوان - شهر زور تا دجله . در اين اقيلم ( آذربايجان ) پادشاهان بزرگ چون "شروانشاه" بوده اند . شهري است سردسير . حدود اين شهر زبانها همگي "تازي و پارسي و ارمني" است . نواحي بردع زبانهاي مختلفي گويش ميکنند . اردبيل سنگي دارد همچون سنگ ولايات پارس . يک نوع سنگ بزرگ به وزن يک من هزار و چهل درم و ديگري کوچک سنگ بيضا يک من و هشتصد درمسنگ

آذربايجان در لغت نامه ها

در فرهنگ نامه عميد از آذربايجان به نام اصلي اش آذرآبادگان نام برده است و نوشته شده است که اين شهر در معني محل آتش و نگهبان آتش است که بيشتر بزرگان و پادشاه هان ايران در آنجا تاج گذاري ميکرده اند

آذربايجان موطن اصلي اشو زرتشت پيامبر ايران است که در زبان پهلوي آتورپاتکان بوده است که آنهم از آتورپات گرفته شده است به معني نگهبان آتش . تاريخچه آن به هزاران سال پيش بازميگردد . به پيش از شاهنشاهي هخامنشيان . اين شهر يکي از هفت اقليم ايران زمين در زمان پيشداديان و کيانيان است . فريدون آن را به ايرج داد . دگير اقليمهاي ايران عبارت است از : عراقين - پارس - خراسان - قفقاز - حجاز - يمن و . . . معروف ترين اثر باستاني جهاني آذرآبادگان آتشکده آذرگشنسب است که تاريخ آن به بيش از 2500 سال باز ميگردد . کوه معروف اين شهر اسنوند است . گنجک از شهرهاي بسيار مهم اين منطقه است که با شيز يکجا بوده است . شيز يا گنجک شهري بسيار مهم بوده است که پادشاهان ايراني براي زيارت به آنجا ميرفتند . اين محل بعدها قلعه اشکاني تيب ارمائيس ناميده شد و در پس از اسلام به تخت سليمان تغيير نام گرفت . اين نام را مردمان بومي به روي آتشکده آذر گشنسب دادند تا آنرا به حضرت سليمان نسبت دهند تا از تخريب آن توسط سپاه اسلام جلوگيري کنند . در دوره ساساني بدليل اهميت آذربايجان يکي از مرزبانان بزرگ دولت ساساني براي محافظت از آن مامور آنجا گشت و در اواخر دوره ساساني محافظت از آذربايجان به دست خاندان فرخ قرار ميگيرد .

کجا رفتند ايران پرستان ؟

خوش آن روزگار همايون ما

خوش آن بخت پيروز و ميمون ما

کجا رفت هوشنگ و کو زرتشت؟

کجا رفت جمشيد فرخ سرشت؟

کجا رفت آن کاوياني درفش؟

کجا رفت آن تيغهاي بنفش؟

کجا رفت آن کاوه نامدار؟

کجا شد فريدون والا تبار؟

کجا شد هخامني کجا شد مدي؟

کجا رفت آن فره ايزدي؟

کجا رفت آن کورش دادگر؟

کجا رفت کمبوجي نامور؟

کجا رفت آن داريوش دلير؟

کجا رفت داراي بن اردشير؟

دليران ايران کجا رفته اند؟

که آرايش ملک بنهفته اند

بزرگان که در زير خاک اندراند

بيايند و بر خاک ما بگذرند

بپرسند از ايندر که ايران کجاست؟

همان مرز و بوم دليران کجاست؟

بينند که اينجاي مانده تهي

ز اورنگ و ديهيم شاهنشاهي

شادروان ملک الشعرا بهار 

شبي دل بود و دلدار خردمند

دل از ديدارِ دلبر شاد و خرسند

که با بانگ « بَنان » و نام  ايـران

دو چشمم شد زشور عشق،  گريان

چو دلبر شور و اشک شوق را ديد

به شيريني، زمن مستانه پرسيد

بگو جانا که مفهوم « وطـن » چيست؟

که بي مهرش، دلي گر هست، دل نيست

به زير « پـرچـم ايـران » نشستيم

و در را جز به روي « عشق » بستيم

به يُـمـن عـشـق، دُر نـاب سُـفـتيم

و در وصف « وطـن » اين گونه گفتيم

وطـن، يعني درختي ريشه در خاک

اصـيل و سـالم و پـر بـهره و پـاک

وطـن، خـاکـي سـراسـر افـتـخار است

که از «جمشيد» و از «کِي» يادگار است

وطـن، يعني نـژاد  آريـايـي

نـجـابت، مـهـرورزي، بـاصفايي

وطـن، يعني سرودِ رقص و آتش

به استقبال« نـوروزِ » فـره وش

وطـن، خاک « اشـو زرتـشـت » جاويد

کـه دل را مي بـرد تـا اوج خـورشـيـد

وطـن، يعني « اوسـتـا » خواندن دل

بـه آيـيـن « اهــورا » مـانـدن دل

وطـن، شوش و چغازنبيل و کارون

ارس، زاينده رود و موج جيحون

وطـن، تير و کمان « آرش » ماست

 سـيـاوش هاي غرق آتش ماست

وطـن، « فردوسي » و « شهنامه »ي اوست

کـه ايـران زنـده از هنـگـامـه ي اوسـت

وطـن، آواي « رخش » و بانگ  شبديز

خروش « رسـتـم » و گلبانگ  پـرويـز

وطـن، چنگ است بر چنگ نکيسا

سـرود بـاربـدهـا، خـسـروآسـا

وطـن، نقش و نگار تخت جمشيد

شـکـوه روزگـار  تخت جمشيد

وطـن، منشور آزادي  کـورش

شکوه جوشش خون  سـيـاوش

وطـن، خرم زدين « بـابـک » پاک

که رنگين شد زخونش چهره ي خاک

وطـن، « يعقوب ليث » آرَد پديدار

و يا « نـادر » شَـه پـيـروز افـشـار

وطـن، را لاله هاي سرنگون است

زِياد « آريوبرزن » غرق خون است

به يک روزش طلوع « مازيار » است

دگر روزش « ابو مسلم » به کار است

وطـن، يعني دو دست پينه بسته

به پـاي دار قالي ها نـشـسـتـه

وطـن، يعني هنر، يعني ظرافت

نـقـوش فـرش، در اوج لطافت

وطـن، يعني تفنگ  بختياري 

غـرور مـلـي و دشمن شـکاري

وطـن، يعني « بلوچ  و کردستان » با صلابت

دلـي عـاشـق، نگـاهي با مـهـابـت

وطـن، يعني خروش  شروه خواني

زخـاک پـاک « مـيـهـن » ديـده بـاني

وطـن، يعني بلنداي  دماوند 

زقهر مـلـتـش، ضحاک در بند

وطـن، يعني « سهند » سرفرازي

چنان « ستارخان »اش پاکبازي

وطـن، يعني سخن، يعني خراسان

سـراي جاودان عشق و عرفان

وطـن، گل واژه هاي شعر  خيام 

پيام پر فروغ  پـيـر بـسـطـام

وطـن، يعني « کمال الملک » و  عطار

يـکـي نـقـاش و آن يـک مـحو ديـدار

در اين ميهن دو سيمرغ است در سير

يکي « شهنامه » ديگر،  منطق الطير 

يکي من را زِ هَر، من، مي رهاند

يکي دل را به دلـبر مي رسـاند

وطـن، خون دل « عين القضات » است

نيايش نامه ي « پـيـر هـرات » است

خراسان است و نسل سربداران

زجان بگذشتگان در راه ايران

وطـن، يعني « شفا »، « قانون »،  اشارات

خــرد بـنـشـسـتـه در قــلـب عــبـارات

 نظامي  خوش سرود آن پير کامل

« زمـين باشد تن و ايـرانِ ما دل »

وطـن، آواي جان شاعر ماست

صداي تار « باباطاهر » ماست

اگر چه قلب طـاهـر را شکستند

و دستش را به مکر و حيله بستند

ولي ماييم و شعر سبز دلدار

دو بيت طاهر و هيهات بسيار

وطـن، يعني « تو » و گنجينه راز

تَـفَاُل از  لـسـان الغيب شيراز

وطـن، دارد سرود « مثنوي » را

زلال عـشـق پـاک مـعـنـوي را

تو داني « مولوي » از عشق لبريز

نشد جز با نگاه  شمس تبريز

مرا نقش « وطـن » در جانِ جان است

همان نقشي که در « نقش جهان » است

وطـن، يعني سـرود مـهـرباني

وطـن، يعني  درفش کاوياني

زعطر خاک ميهن گر شوي مست

 کوير لوت  ايران هم عزيز است

وطـن، « دارالفنون »،  ميرزاتقي خان 

شـهـيـد سـرفـراز  فـيـن کـاشـان

وطـن، يعني « بهارستان »،  مصدق

حـضـوري بي ريا چـون صبح صـادق

زخاک پاک ما « پـروين » بخيزد

 بهار ، آن يار مهر آيين، بخيزد

که از جان ناله با مرغ سحر کرد

دل شـوريـده را زيـر وزبـر کرد

وطـن، يعني صداي شعر « نيما

طـنـيـن جـان فـزاي مـوج دريا

وطـن، يعني « خزر »، « صياد »، جنگل

« خليج فارس »، « رقص نور »، « مشعل »

وطـن، يعني « ديار عشق» و اميد

ديار ماندگار نـسـل خـورشـيـد

کنون اي « هم وطن »، اي جان جانان

بيــا بـا مـا بـگـو پـايـنـده ايـران

شاهکاری از استاد بادکوبه اي

احمد عبدالعزیز الجارالله» سردبیر روزنامه السیاسه کویت در مقاله‌ای تحت عنوان «حمله به ایران تا پایان ماه» به نقل از «منابع آگاه در واشنگتن» نوشته ‌است که حمله به ایران احتمالا با استفاده از موشک‌های هوا به زمین انجام خواهد شد.

سردبیر این روزنامه به نقل از همین منابع نوشته ‌است که اقدام ایالات متحده در گسیل داشتن ناوهای هواپیمابر به خلیج فارس صرفا یک حیله نظامی است زیرا حمله مراکز هسته‌ای و نظامی ایران نیازمند سلاح های مخصوصی است که تهران قادر به انجام عملیات مقابله به مثل علیه آنها نباشد.

الجارالله در ادامه مقاله‌اش می‌نویسد که بیانیه سیاسی بوش برای مقدمه چینی حمله به ایران هم‌اینک در کاخ سفید مراحل پایانی تنظیم خود را طی کند. در این بیانیه گفته خواهد شد که برای تحکیم ثبات در منطقه خلیج‌فارس و خاورمیانه و خطراتی که برنامه هسته‌ای ایران متوجه صلح جهانی می کند؛ ایالات‌ متحده برای حفظ امنیت خود و دوستانش «ناگزیر» از یک اقدام نظامی پیشگیرانه علیه ایران است.

بنا به ادعای روزنامه کویتی ایالات متحده در این بیانیه ایران همچنین به دخالت در امور داخلی عراق با همراهی سوریه، دست داشتن در ناآرامی‌های فرقه‌ای در یمن و لبنان، دامن زدن به بی‌ثباتی در افغانستان و تهدید دائم عبور آزاد کشتی‌ها از تنگه هرمز متهم خواهد شد.

تشدید جنگ روانی رسانه‌ای علیه کشورمان طی هفته‌های اخیر در حالی صورت می‌گیرد که جمهوری اسلامی همواره تاکید کرده‌است هرگونه تعرض نظامی به مراکز هسته‌ای ایران با پاسخ همه‌جانبه و شدید مواجه خواهد شد. یکی از مقامات ارشد روسیه دیروز به آمریکا هشدار داد حمله به ایران منجر به تبعات ویرانگری برای کاخ‌سفید خواهد شد که همه فراموش می‌کنند آمریکا روزی ثروتمندترین و قدرتمندترین کشور دنیا بوده است.

من آريايي ام 

در اين رند بازار و ملک فغان
من آريايي ام از تبار مغان
ز پيشداديان نيکي آورده ام
به نامردمان پيشي آورده ام
منم کاوه و شور ايران زمين
خروشم ز خشم بر ستم در زمين
من آن چرم اکنون ز تن در کنم
درفش سازم و بر تن جان کنم
بگويم فريدون تو اي شهريار
کنون وقت جنگ است به ميهن بيا
که ضحاک بد را به بندش کنيم
به سوي دماوند روانش کنيم
منم آرش و مرز ايران زمين
تو تير و کمان را ز جانم ببين
چنان تير را از کمان در کنم
که جان را ز تن خارج و در کنم
منم کوروش و ملک ايران زمين
پر آوازه ام اين چنين در زمين
حقوق بشر بر جهان داده ام
به عدل و به احسان ندا داده ام
منم داريوش پادشاهي دگر
به ايرانيان افتخاري دگر
منم رستم و پهلوان زمين
بکوبم سر هر ستم بر زمين
منم دشمن هر بدي و غضب
ز چنگيز و اسکندر و بد عمر
منم آريا زاده اي در جهان
ز نيکو تباران ز نيک همرهان
تو اي رندِ مکارِ بد ذاتِ زشت
بدان زنده ام تا ابد بد سرشت
چنان کوبمت بر زمين تموز
که بر خاکِ گرم افتي و پر ز سوز

ایران در خطر است

مهرگان آمد و دشت و دمن در خطر است

مرغان نوحه برآرید چمن در خطر است

ای وطن خواهان زنهار وطن در خطر است

خانه ات یکسره ویران شد ای ایرانی

مسکن شکر بیگانه شد ای ایرانی

عهد و پیمان تو ایفا نشد ای ایرانی

عهد بشکستنت افسانه شد ای ایرانی

عهد غیرت مشکن عهد شکن در خطر است

ای وطن خواهان زنهار وطن در خطر است

چیره شد کشور ایران را انبوه فتن

کشور ایران ز انبوه فتن در خطر است

ای وطن خواهان زنهار وطن در خطر است

کاردانان را بیرون ز سخن کاری نیست

غیر لفاظی در سر و علن کاری نیست

علما را بجز حیله و فن کاری نیست

جهلا را بجز افغان و حزن کاری نیست

ملک از این ناله و افغان و حزن در خطر است

ای وطن خواهان زنهار وطن در خطر است

کار بی چاره وطن زار شد افسوس افسوس

جهل ما باعث این کار شد افسوس افسوس

یار ما هم بر اغیار شد افسوس افسوس

باز ایران کهن خوار شد افسوس افسوس

که چنین کشور دیرین کهن در خطر است

ای وطن خواهان زنهار وطن در خطر است

خرس صحرا شده هم دست نهنگ دریا

کشتی ها رانده شده بر گرداب بلا

آه از این رنج و محن و آوخ از این جور و جفا

هان به حز جرات و غیرت نبود چاره ما

زان که ناموس وطن زین دو محن در خطر است

ای وطن خواهان زنهار وطن در خطر است

یا بر آن عهد نبودیم که سازیم وفاق ؟

به کجا رفت پس آن عهد و چه شد آن میثاق ؟

چه شد که شما را همه برگشت مذاق

کس نگوید ز شما خانه من در خطر است

شرط ما بود که با هم همدست شویم

به وفاق و به وفا یک سره پابست شویم

از پی نیستی از همت حق هست شویم

نه کز اینان ز نفاق و دودلی پست شویم

که مرا خانه و ملک و سر و تن در خطر است

ای وطن خواهان زنهار وطن در خطر است

بدل جان در ره ناموس وطن چیزی نیست

بی وطن خانه و ملک و سر و تن چیزی نیست

بی وطن منطق شیرین و سخن چیزی نیست

بی وطن جان و دل و روح و بدن چیزی نیست

بی وطن جان و دل و روح و بدن در خطر است

ای وطن خواهان زنهار وطن در خطر است

شادروان ملک الشعرا بهار 

سایت ناگفته ها در گزارشی پیشنهاد داده است که نام صداوسیما تغییر کند. در این گزارش آمده است:
با آغاز دور جديد حملات هواداران افراطي دكتر احمدي‌نژاد به صداوسيما براي پخش كم! و سانسور!! سخنان رئيس‌جمهور، با طرح پيشنهاد راه براي حل مشكل بين هواداران احمدي‌نژاد و صدا و سيما، مي‌توان اين اختلافات بنيادي را كه هر از چندي منجر به نثار انواع و اقسام دشنام‌ها و ناسزاهاي ركيك به مديريت صداوسيما مي‌گردد را حل كرد.

بنا بر بند نخست اين پيشنهاد، نام صداوسيماي جمهوري اسلامي به نام صداوسيماي رئيس‌جمهوري اسلامي (البته تا سال 1388) تغيير يابد تا كليه هواداران دكتر احمدي‌نژاد كه به رغم تمام همكاري‌هاي بي حد و مرز صداوسيما هنوز از عملكرد رسانه ملي رضايت ندارند و سخن رئيس سازمان صداوسيما مبني بر خانه دوم بودن رئيس‌جمهور را باور ندارند، از تعلق رسانه ملي به خود، آسوده خيال باشند.

در بند دوم اين پيشهاد نيز تأكيد شده، كليه اخبار داخلي صداوسيما به پوشش سفرهاي استاني و برنامه‌هاي تهراني رئيس‌جمهور اختصاص يابد و اخبار كم‌اهميت، بي‌اهميت و حتي تفرقه‌افكن و توهين‌آميز ديگر مقامات و مسئولان پخش نشود چراكه بعد از انقلاب سوم تير، ديگر مقامات و مسئولان، به ويژه آنان كه پيشتر كانديدا بوده‌اند (امثال هاشمي رفسنجاني، قاليباف، لاريجاني و ... ) يا از كانديدايي حمايت كرده‌اند (مثل ناطق نوري، خاتمي، ... ) و يا احتمال كانديداتوري آنان وجود دارد (مثل حداد عادل و ... )، ضدانقلابي تلقي شده و نبايد اخبار آنان پخش شود.
در بند سوم اين پيشنهاد نيز توجيه شده در اخبار خارجي صداوسيما، به مسائل بي‌اهميت بين‌المللي و جهاني، توجه نشده و خبرنگاران رسانه ملي با تمام توان، رخدادهاي بسيار مهمي نظير تحولات آمريكاي لاتين به ويژه سه كشور دوست را مورد توجه قرار داده و در اروپا نيز اخبار مهمي نظير مسائل مربوط به بازخواني هولوكاست، مورد توجه ويژه قرار گيرد.

با توجه به آن‌كه بنا بر بررسي‌هاي انجام‌شده، حجم اخبار و تصاوير پخش‌شده از دولت در طول مدت سپري‌شده از رياست‌جمهوري دكتر احمدي‌نژاد، معادل ده برابر دوران مشابه دولت خاتمي، دوازده برابر دولت هاشمي و بيست برابر دولت آيت‌الله خامنه‌اي مي‌باشد و اين حجم از تبليغ نمي‌تواند نشان دهنده عمق فعاليت دولت نهم باشد، در اين پيشنهاد تأكيد شده است اولا بايد نسبت هاي مذكور، ده برابر شده و ثانيا معدل همين ميزان نيز برنامه براي اثبات خيانت و كم‌كاري دولت‌هاي شانزده سال گذشته صرف شود.

در پايان اين پيشنهاد تأكيد شده است: اگر در صورت اجراي كامل اين پيشنهادات باز هم نظرات هواداران محترم تأمين نشود می توان در يك مصوبه آني هيأت دولت، با اختصاص بودجه كافي اقدام به تاسیس يك شبكه تلويزيوني کردكه به جاي پخش برنامه‌هاي بي‌اهميت، منحرف‌كننده و وقت‌گيري چون سريال، فيلم سينمايي و ... تنها اخبار و سخنراني‌هاي رياست محترم جمهور و اعضاي هيأت دولت پخش شود.